E-distrito. A primeira plataforma xeralista da Coruña.

Noticias

Volver de entre os lobos. A historia de Marcos Rodríguez Pantoja.

Volver de entre os lobos. A historia de Marcos Rodríguez Pantoja.

  O caso de Marcos deuse a coñecer nos anos 60 cando o atopou un gardabosques. Asegura que entre a manda de lobos era totalmente feliz.

  Deu onte unha charla na Deputación de Lugo.

  30 novembro 2017

  Marcos Rodríguez Pantoja fala moi rápido e acaba todas as súas frases cun "totalmente", como para dar énfase. Por exemplo, que nos 12 anos que viviu cunha manda de lobos en Sierra Morena foi "feliz, totalmente", que desde os sete anos fixo a súa vida "só, totalmente" ou que desde que volveu con 19 anos á civilización sente que moita da xente coa que se relacionou enganoulle ", totalmente".

  O caso de Marcos —que este mércores deu na Deputación de Lugo unha charla organizada polo club Reiki— deuse a coñecer a mediados dos 60, cando un gardabosques se atopou cunha figura con melena e cuberta de peles que camiñaba ás veces de poutelas, entre lobos. Cando o apresou a Garda Civil o levou ao barbeiro. "Eu vin que sacaba a navalla, un coitelo e quíxenlle morder, tiña medo. Ao final cortoume o pelo só un pouco", explica o que está considerado un dos poucos nenos salvaxes españois.

  Contou en mil entrevistas que o do seu regreso á civilización foi o peor día da súa vida, pero agora dúbida. "Pasaron tantas cousas. Eu non sabía nada. Enganoume todo o mundo", di e lembra como unha vez tivo que ir á Policía para cobrarlle o diñeiro dun traballo. Déranlle 500 pesetas, díxolle a súa caseira que era demasiado pouco e reclamou: déronlle tres pesetas. "Ao ser tres moedas, pensei que era máis", asegura.

  A pesar de todo, ese día ségueo considerando aciago, algo que confirma o resumo extremo que fai da súa vida: "Pasei do inferno, ao paraíso e outra vez ao inferno". O primeiro inferno foi a súa infancia, cunha madrastra que o mandaba a roubar landras e que o moía a paus cando o pillaba a Garda Civil. Facíao sobre as feridas dos axentes, que lle pegaban antes. "O meu pai vendeume ao señorito e leváronme ao monte, xunto a un cabreiro para que eu coidase as cabras cando el morrese. Antes facíase así", apunta. Aí empeza o paraíso, na serra, coa natureza e os animais, "sen que ninguén me pegase", conta. O cabrero morreu e roubáronlle o gando. quedou só. "Cos lobos acabei porque quedei durmido xogando cuns lobeznos. Cando me espertei a nai lanzoume un anaco de carne", explica.  

  RECIBIMENTO. 

  Poida que ese xesto convertéseo nun máis da manda, pero, en realidade, o bo recibimento empezouse a fraguar antes. Marcos recoñece que xa era para eles unha figura coñecida, que o vían polo monte e que, ademais, dáballes coellos, un consello que lle deu o cabreiro para que non atacasen nin ás cabras nin a el. "Introducinme na manda porque, tras quedarme durmido xogando cuns lobeznos, a loba ofreceume un anaco de carne" 

  Á cuestión de por que fixo precisamente dos lobos unha familia, responde que "son o único animal co que se pode ter unha relación" e vai repasando outras posibilidades: os coellos son "demasiado pequenos", os cervos, "grandes", os xabaríns "non teñen amigos". Se se lle pide que abunde sobre isto último, ri e admite que non che fan nada se ti non os molestas, pero que el era "un pouco cabroncillo". Agarraba aos bacoriños, que son "tan bonitos" polas orellas o que enfurecía ás porcas. Cando reaccionaban subíase a árbore e cando se cansaba, chamaba á súa nai. Di así, "chamaba á miña nai" para referirse ao aullido que emitía para chamar a atención da loba que o coidaba.  

  Foron aqueles tempos "felices, totalmente". Comunicábase coa manda e eles con el. O segundo inferno produciuse ao seu regreso, cando non entendía nada nin a ninguén e limitábase a repetir cada cousa que lle dicían, como un papagaio. Un dos axentes díxolle "Este é o teu pai". E respondeu: "Este é o teu pai". O seu pai protagonizou entón unha escena tristísima. Tocou o brazo do fillo ao que non vía desde neno e que xa era un rapaz e díxolle: "Pero onde metiches a chaquetilla?". "A chaquetilla, dicía —laméntase agora Marcos— e eu vestíame con peles". Ingresado nun centro de convalecentes foron "as monjitas" quen lle ensinaron a falar, a sentar e camiñar recto (para o que lle ataron unha táboa ás costas), a comer usando os cubertos. Hoxe vive en Rante (Ourense) nunha casa pequena sen animais, pero que recibe na súa terraza a todos os dos veciños. Lamenta non ir ao colexio. "Leváronme a facer o servizo militar. A pegar tiros si, pero estudar non", di con pena.

  Derivado de Galiciae.

Ver todas as noticias